Adam Goltz

Adam Goltz urodził się 12 października 1817 roku w Sieniawie, jako syn Jana i Katarzyny z Czempińskich. Jego ojciec pełnił funkcję nadwornego lekarza rodziny Czartoryskich w Puławach, a jednocześnie był właścicielem dóbr w Puczycach. Młodość Goltz przeszł w otoczeniu wpływowej staropolskiej szlachty.

W ramach kształcenia studiował filozofię najpierw w Berlinie, a następnie w Paryżu. Po powrocie do Polski zaangażował się w działalność gospodarczą i społeczną. W 1842 roku współzałożył i publicystycznie współpracował przy 'Rocznikach Gospodarstwa Krajowego', publikacji poświęconej problematyce rolniczej i gospodarczej. Jego idee były ściśle związane ze sojuszniczym ruchem zjazdów klemensowskich, w którym uczestniczył w latach 1842-1847 r. Jako zwolennik reform społecznych i gospodarczych, działał na rzecz interesów szlachty ziemskiej.

W latach 1846-1853 pełnił funkcję sędziego pokoju w powiecie krakowskim. Od 1854 roku był radcą w Komitecie Towarzystwa Kredytowego dla guberni łużyckiej. Jego działalność gospodarcza obejmowała także członkostwo w Zarządzie Towarzystwa Rolniczego oraz udział w stronnictwie białystockim. W latach 1862-1867 był członkiem Rady Wychowania Publicznego przy Komisji Rządowej ds. Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Jako pisarz i publicysta publikował artykuły w 'Kółku Domowym', a po powstaniu współpracował z 'Kroniką Rodzinną' Aleksyndry Borkowskiej, przenosząc się do niej razem z jej braćmi Stanisławem i Władysławem. Jego najważniejszymi opracowaniami były: 'O wiejskich ochronkach' (1860), 'Rady gospodarskie dla wieśniaków ziemi naszej' (1862) oraz 'O położeniu obecnym właścicieli ziemskich' (1862). Zmarł 21 czerwca 1888 roku w Warszawie. Po śmierci został pochowany na Starych Powązkach, w kwaterze 6-6-19.