Seweryn Tomasz Marian Łańcucki
Biografia
Seweryn Tomasz Marian Łańcucki urodził się 1 lipca 1890 roku w Sieniawie, w rodzinie Adama i Zofii Malwiny z Senkiewiczów. Był członkiem Polowej Drużyny „Sokoła” i w czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich, początkowo jako podoficer, a następnie oficer 2 Pułku Piechoty Legionów Polskich. 24 września 1914 r. awansował na plutonowego, a 1 kwietnia 1916 r. na nadpodchorążego.
W latach 1918-1922 był wykładowcą i dowódcą w Szkołach Podchorążych w Warszawie. 15 lipca 1920 r. został zatwierdzony w stopniu majora. 23 stycznia 1928 r. awansował na podpułkownika, a 26 stycznia 1935 r. na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 r. Dowodził 71 Pułkiem Piechoty w Zambrowie oraz dowódcą piechoty 12 Dywizji Piechoty w Tarnopolu, gdzie walczył podczas kampanii wrześniowej 1939 r.
Po wojnie służył w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie, objmując m.in. dowództwo II Oficerskiego Batalionu Szkolnego oraz stanowisko zastępcy komendanta Centrum Wyszkolenia Piechoty w Dunfermline. Po powrocie do Polski miał trudności z zatrudnieniem w Wojsku Polskim z powodu podejścia politycznych władz. Pracował jako pracownik fizyczny w Polskich Kolejach Państwowych we Wrocławiu. Zmarł 12 maja 1955 roku, został pochowany w Szymbarku.